ندای لرستان - آخرین خبر /بحث بر سر اینکه چه کسی بهترین بازیکن تاریخ فوتبال است، شاید هیچوقت تمام نشود. آمار، جامها، توپ طلا و رکوردها هر کدام میتوانند به نفع یکی از این دو اسطوره تفسیر شوند. اما حقیقت این است که خیلی از ما، رونالدو را به خاطر اعداد و ارقام دوست نداریم. ما او را دوست داریم، چون قصهاش را زندگی کردهایم.
زندگی بیشتر ما شبیه یک مسابقه نابرابر است. از همان روزهای اول یاد گرفتهایم که اگر خودمان نجنگیم، کسی قرار نیست دستمان را بگیرد. اگر زمین بخوریم، باید خودمان بلند شویم. اگر شکست بخوریم، باید خودمان دوباره شروع کنیم. اگر چیزی بخواهیم، باید بهایش را با زمان، سختی و شکست بپردازیم.
برای همین است که وقتی رونالدو را میبینیم، فقط یک فوتبالیست نمیبینیم؛ تصویری از همان آدمی را میبینیم که هر روز با خودش میجنگد تا یک قدم بهتر شود.
شاید در زندگی هر کدام از ما هم موفقیتهایی بوده باشد. شاید به جاهایی رسیده باشیم که روزی فقط رؤیا بودند. اما همیشه یک حس مشترک وجود دارد؛ اینکه هنوز به آن چیزی که در اعماق قلبمان میخواستیم نرسیدهایم. هنوز یک قله دیگر باقی مانده است. هنوز باید بیشتر تلاش کنیم. رونالدو برای ما نماد همین حس است؛ حس تمام نشدن، حس جنگیدن، حس قانع نبودن.
در مقابل، مسی برای بسیاری از ما بیشتر شبیه رؤیاست. نه به این معنا که تلاش نکرده؛ هیچکس نمیتواند سالها در بالاترین سطح فوتبال دنیا بازی کند، بدون آنکه سختترین تمرینها را پشت سر گذاشته باشد. اما روایت زندگی او برای خیلیها، روایت استعدادی است که از همان کودکی در مسیر مناسبی قرار گرفت؛ استعدادی که باشگاهی مثل بارسلونا خیلی زود آن را کشف کرد، از او حمایت کرد و بهترین شرایط ممکن را برای رشدش فراهم آورد. اما زندگی بیشتر ما اینگونه نیست.
ما بارها مجبور شدهایم بدون حمایت ادامه بدهیم. بارها دیدهایم که دنیا با همه یکسان رفتار نمیکند. بارها فهمیدهایم که استعداد، بدون جنگیدن، کافی نیست.
برای همین، وقتی رونالدو با تمام وجود خوشحالی میکند، وقتی بعد از هر گل فریاد میزند، وقتی حتی بعد از سالها هنوز اولین نفری است که تمرین را شروع میکند و آخرین نفری است که زمین را ترک میکند، احساس میکنیم او فقط در حال بازی کردن نیست؛ انگار دارد فلسفهای را زندگی میکند که ما هر روز تجربهاش میکنیم.
شاید هیچوقت مثل او نشویم، اما مسیرش برایمان آشناست.
طرفداری از رونالدو، برای خیلیها طرفداری از یک سبک زندگی است؛ اینکه باور داشته باشی هیچکس چیزی را رایگان به تو نمیدهد، اینکه هر موفقیتی بهای خودش را دارد و اینکه حتی اگر دنیا به نفع تو نباشد، باز هم میتوانی با تلاش، انضباط و اراده مسیرت را بسازی.
شاید به همین دلیل است که وقتی بحث رونالدو و مسی میشود، ما فقط دو فوتبالیست را مقایسه نمیکنیم. ما دو روایت از زندگی را کنار هم میگذاریم؛ یکی رؤیایی که دوست داشتیم تجربهاش کنیم و دیگری واقعیتی که هر روز با آن زندگی میکنیم. و شاید همین یک جمله، تمام دلیل طرفداری ما باشد:
ما رونالدو را زندگی میکنیم؛ مسی را آرزو.
خبرنگار: محمدرضا ناصری نژاد