ندای لرستان - ورزش 3 /فدریکو والورده بار دیگر در حال بازگشت به دوران اوج تحت هدایت ژوزه مورینیو است.
والورده نشان داده است که بازی در پست دفاع راست، با وجود این که این نقش را ترجیح نمی‌دهد، می‌تواند یکی از رازهای درخشش او در رئال مادرید باشد. نمایش چشمگیر او مقابل ویارئال ثابت کرد که حضورش در این پست اتفاقی و استثنایی نیست، بلکه انتخابی است که می‌تواند تفاوت‌ها را رقم بزند.
به گفته روزنامه اسپانیایی آ.اس، والورده بازی را در خط میانی و در قالب زوج میانه میدان آغاز کرد، زوجی که در کنار اورلین شوامنی هرگز هماهنگ نشد. ژوزه مورینیو تصمیم گرفت این دو بازیکن را از یکدیگر جدا کند. همین تصمیم به نقطه قوت این تیم تبدیل شد. این دو بازیکن فرانسوی و اروگوئه‌ای هم‌زمان بهترین دقایق خود را به نمایش گذاشتند. فده توقف‌ناپذیر به نظر می‌رسید و پاس تعیین‌کننده او به دیومانده در جریان شکل‌گیری گل، نقطه اوج نمایشی درخشان بود.
والورده در پست دفاع راست چنان درخشید که گویی برای این نقش ساخته شده است، پستی که با توانایی‌های ذاتی او هماهنگی دارد، هرچند جایگاه طبیعی‌اش نیست. با نزدیک شدن به پایان نیمه اول، مورینیو نخستین دستورات خود را صادر کرد. آردا گولر و والورده جای خود را با یکدیگر عوض کردند. این تغییر تصمیمی مقطعی نبود و پس از پایان نیمه اول نیز تکرار شد، زمانی که رئال مادرید تلاش کرد تعادل خود را بازیابد و عملکرد بهتری ارائه دهد.
با ورود وینیسیوس جونیور در دقیقه ۵۲ به جای ترنت الکساندر آرنولد و انتقال والورده به پست دفاع راست، عملکرد این تیم برنده‌تر و مؤثرتر شد. از همان لحظه بود که تحول واقعی او آغاز شد. والورده با حضور در فضای باز سمت راست زمین، حرکت منتهی به این گل را با پاسی دقیق و برنده آغاز کرد.
تأثیر او فراتر از همین صحنه بود. والورده مسابقه را با آماری چشمگیر به پایان رساند و با خلق سه موقعیت گلزنی، در کنار دیومانده، بهترین بازیکن رئال مادرید در این زمینه بود. او همچنین با ۱۲ پاس صحیح در یک سوم پایانی زمین، پس از آردا گولر با ۱۸ پاس، در رتبه دوم قرار گرفت. والورده در بخش دفاعی نیز چهار بار توپ‌گیری کرد، دو بار توپ حریف را قطع کرد و یک بار توپ را دفع کرد. او در تنها تکل خود موفق بود، چهار مورد از پنج دوئل را برد و حتی یک بار هم اجازه نداد حریف از او عبور کند. عملکردی استثنایی از هر نظر.
جایگاه والورده در ترکیب اصلی، چه در زمین و چه در خط میانی، هرگز مورد تردید نبود. تنها تیبو کورتوا و کیلیان امباپه با ۸۱۰ دقیقه بازی، دقایق بیشتری نسبت به او داشته‌اند. این بازیکن اروگوئه‌ای ۷۴۴ دقیقه بازی کرده و در هر ۹ مسابقه از ابتدا به میدان رفته است. تا پیش از دیدار مقابل ویارئال، به جز چند آزمایش محدود، نقش معمول او حضور در خط میانی و در قالب زوج میانه میدان، در کنار بازیکنان مختلف بود. او در طول بازی‌های پیش فصل نیز همین نقش را بر عهده داشت.
مورینیو دلیلی برای تردید درباره این پست نداشت. با این حال، تصمیمی گرفت که مسیر مسابقه را تغییر داد: انتقال والورده به جناح راست، ابتدا به‌عنوان وینگر معکوس و سپس در پست دفاع راست. این تغییر، تحول آشکاری در عملکرد رئال مادرید ایجاد کرد. این پرسش همچنان باقی است که آیا مورینیو این راه حل را راهکاری موقت می‌داند یا گزینه‌ای دائمی.
والورده در سپتامبر ۲۰۲۵، طی یک نشست خبری در آلماتی، درباره بازی در پست دفاع راست صریح صحبت کرده بود و جملات قابل‌توجهی به زبان آورد. او گفت: «من برای بازی در پست دفاع کناری به دنیا نیامده‌ام و با یادگیری بازی در این پست بزرگ نشده‌ام. در این جایگاه احساس راحتی نمی‌کنم، چون چیزها و توانایی‌های زیادی وجود دارند که از آنها برخوردار نیستم؛ برای مثال، پوشش دفاعی در خط عقب.»
به همین دلیل، تمام مربیانی که با والورده کار کرده‌اند، یکی پس از دیگری علاقه‌مند بوده‌اند که او را در این پست امتحان کنند. این روند با زین‌الدین زیدان آغاز شد و سپس کارلو آنچلوتی از توانایی‌های او در جناح راست بهره برد و والورده را به یکی از قهرمانان چهاردهمین قهرمانی رئال مادرید در لیگ قهرمانان اروپا تبدیل کرد، جایی که او با پاس گل به وینیسیوس جونیور نقش مهمی ایفا کرد.
آنچلوتی در دوره‌هایی که این تیم با کمبود بازیکن مواجه بود، از والورده در پست دفاع راست نیز استفاده کرد و حتی با لحنی شوخی‌آمیز گفت: «او سومین دفاع راست برتر جهان، پس از دنی کارواخال و لوکاس واسکز است.» ژابی آلونسو و آلوارو آربلوا نیز در این پست به والورده تکیه کردند و حالا مورینیو هم همین کار را انجام داده است.
والورده در مجموع، از ۳۸۱ مسابقه‌ای که با پیراهن رئال مادرید انجام داده، در ۱۱۶ بازی در جناح راست و با درجات مختلفی از پیشروی در زمین به میدان رفته است. این رقم معادل ۳۰.۵ درصد از کل بازی‌های او با پیراهن این تیم است. از این تعداد، او ۳۵ بار در پست دفاع راست بازی کرده است، همان پستی که بار دیگر توانایی‌هایش را مقابل ویارئال به نمایش گذاشت.
والورده پس از جنجال بزرگی که در پی دربی و به دنبال تکل خشن لی کانگ این به وجود آمد، به دیدار ویارئال رسید. این تکل بدون مجازات باقی ماند اما باعث پیچ‌خوردگی مچ پای بازیکن اروگوئه‌ای شد و او نتوانست در وقفه بازی‌های ملی به تیم ملی کشورش ملحق شود. والورده به جای سفر همراه با تیم ملی اروگوئه، در والدبباس ماند تا برنامه توان‌بخشی خود را تکمیل کند.
او دور از چشم رسانه‌ها سخت تلاش کرد تا آمادگی جسمانی خود را بازیابد. در ابتدا، کادر پزشکی رئال مادرید تصور می‌کرد که شاید او به دیدار مقابل رم برسد، در حالی که حضورش برابر ویارئال دشوارتر به نظر می‌رسید. در نهایت، او به میادین بازگشت. والورده به حضور صرف در زمین بسنده نکرد. او عملکردی فوق‌العاده ارائه داد و به شکلی چشمگیر درخشید، بازگشتی که پیش از تحقق، چیزی نزدیک به معجزه به نظر می‌رسید اما در نهایت به هدیه‌ای ارزشمند برای رئال مادرید تبدیل شد. والورده بار دیگر نقشی تعیین‌کننده ایفا کرد، این بار از پست دفاع راست، جایگاهی که برای بازی در آن به دنیا نیامده بود. طنز ماجرا اینجاست که موفقیت گاهی از دل متناقض‌ترین شرایط به دست می‌آید.