ندای لرستان - خراسان / «نسبت ما و دموکرات‌ها» عنوان سرمقاله در روزنامه خراسان به قلم مصطفی غنی‌زاده است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
شکست سهمگین ترامپ و جمهوری‌خواهان در انتخابات اخیر، قطعاً پیروزی مهم و قابل‌توجهی برای ایران است؛ چراکه این انتخابات به همه دنیا نشان داد هزینه حمله به ایران تا چه اندازه بالاست و چنین حمله‌ای به چه زلزله سیاسی‌ای منجر خواهد شد. اما حضور دموکرات‌ها در قوه مقننه به معنای تأمین منافع ایران نیست. دموکرات‌ها استاد فشار نرم هستند و قطعاً همین مسیر را دوباره طی خواهند کرد. کمااینکه بررسی گزارش‌های راهبردی سه ماه اخیر اندیشکده‌های مرتبط با دموکرات‌ها در آمریکا نشان می‌دهد که آن‌ها موافق و تشویق‌کننده فشار اقتصادی از طریق محاصره هستند.
دموکرات‌ها مخالف جنگ بوده و هستند و حالا هم با شعار پایان جنگ به قدرت رسیده‌اند. اما اتفاقاً تأکید دارند که برای به زانو درآوردن ایران، راهی راحت‌تر و کم‌هزینه‌تر، به شکل تحریم و فشار اقتصادی، وجود دارد. اکنون نیز ابزاری کارآمد به نام محاصره از نظر آنان اجرایی شده است که باید تداوم یابد. بنابراین، برای دشمنی با ایران ــ که امری قطعی و مشترک در سیاست داخلی آمریکاست ــ ابزاری کم‌هزینه‌تر و مؤثرتر را پیشنهاد می‌دهند.
از طرف دیگر، حضور دموکرات‌ها در قدرت، امید برخی عناصر داخلی را برای سازش نرم با آمریکا افزایش داده و اختلافات داخلی را که هم‌اکنون به علت جنگ در وضعیت حداقلی قرار دارد، به وضعیت حداکثری تبدیل می‌کند. ازاین‌رو، همین حالا برخی در داخل کشور خود را برای فریب خوردن آماده و مهیا می‌کنند؛ درحالی‌که ما باید از اختلافات موجود در داخل به نفع خود استفاده کنیم و حتی اختلافات کنونی در میان دموکرات‌ها را نیز برای جلب منافع ملی به کار بگیریم.
بنابراین، آمریکا را باید این‌گونه دید که در سطح اهداف راهبردی، یک هدف را درباره ایران پیگیری می‌کند و آن هم بلعیدن کشور است. اما در عین حال، در سطح ابزار، انواع متعدد و دیدگاه‌های متناقضی در میان سیاستمداران آمریکایی درباره نوع مواجهه با ایران وجود دارد. پس باید با آگاهی و توجه به هدف راهبردی، ضربات دشمن را از طریق استفاده از اختلافات داخلی آنان و تفاوت دیدگاهشان درباره ابزارها کاهش دهیم و در صورت امکان، منافعی را جذب کنیم.
در این زمینه، کنترل برخی غرب‌گرایان داخلی که علاقه‌مند به فریب خوردن از آمریکا هستند و به سازش امید دارند، بسیار حیاتی و اساسی است. از سوی دیگر، بی‌توجهی به این تفاوت‌ها نیز اشتباه و فرصت‌سوزی است.