ندای لرستان - مدیرکل میراث فرهنگی لرستان از انتشار مقالهای علمی درباره دورههای مسوسنگی و مفرغ در دره خرمآباد در جدیدترین شماره مجله موزه ملی ایران خبر داد.
به گزارش خبرگزاری صداوسیمای استان لرستان ؛ عطا حسنپور گفت: مقالهای با عنوان «دورههای مس و سنگی و مفرغ در دره خرمآباد،بازخوانی مجموعههای سفالی پژوهشهای برمن و هُل در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰» منتشر شده که به بازخوانی و انتشار دادههای باستانشناختی میپردازد که تاکنون منتشر نشده بودند.
مدیرکل میراث فرهنگی،گردشگری و صنایع دستی استان لرستان افزود:انتشار این مقاله می تواند زمینهساز انجام پژوهشهای بیشتر درباره ادوار فرهنگی این منطقه باشد و جایگاه لرستان را بهعنوان «سرزمین پیش از تاریخ» بیش از پیش در محافل علمی ملی و بینالمللی تثبیت کند.
حسن پور گفت: این مقاله با تمرکز بر دو مجموعه مهم شامل سفالهای بهدستآمده از بررسی جودیت برمن در سال ۱۳۵۷ و سفالهای حاصل از کاوش فرانک هُل در غار قمری در اوایل دهه ۱۳۴۰، نقش مهمی در رفع این خلأ ایفا میکند.
وی بیان کرد:در بررسی برمن،۱۵ محوطه پیش از تاریخی شناسایی شد و سفالهای غار قمری متعلق به بازه زمانی اواخر دوره مسوسنگی جدید تا عصر مفرغ هستند.
حسنپور انتشار این مقاله را همزمان با ثبت جهانی محوطههای پیش از تاریخی دره خرمآباد دارای اهمیت ویژه دانست و افزود: انتشار این یافتهها ضمن معرفی بهتر این محوطهها، زمینه درک دقیقتر توالی فرهنگی و نقش منطقه در تعاملات انسانی را فراهم میکند.
وی با بیان اینکه دره خرمآباد با دارا بودن شواهدی از حضور نئاندرتالها تا انسان هوشمند، یکی از مهمترین کانونهای مطالعات پیش از تاریخ در ایران محسوب میشود، گفت: دره خرمآباد بهدلیل برخورداری از شرایط محیطی مناسب و موقعیت جغرافیایی ممتاز، از دوران پیشازتاریخ تا دوره اسلامی همواره محل استقرار جوامع انسانی بوده است.
مدیرکل میراث فرهنگی لرستان با اشاره به نگهداری این آثار در مخزن موزه ملی ایران افزود: مجموعه سفالهای مورد مطالعه با هماهنگی و مجوز موزه ملی ایران، پس از نزدیک به پنج دهه برای مطالعه و انتشار در اختیار پژوهشگران قرار گرفت که این اقدام گامی مهم در تکمیل مطالعات فرهنگی منطقه بهشمار میرود.
حسن پور با تأکید بر جایگاه راهبردی این منطقه گفت: دره خرمآباد در حد فاصل خوزستان و فلات مرکزی قرار دارد که هر یک در دوران پیش از تاریخ دارای حوزههای فرهنگی متفاوتی بودند؛این موقعیت ویژه، نشاندهنده نقش این منطقه بهعنوان مسیر ارتباطی و کانون تعاملات فرهنگی و تجاری در دوران کهن است و رودخانه خرمرود بهعنوان عامل اصلی شکلگیری استقرارهای انسانی در این دره شناخته میشود.