ندای لرستان - سلامت نیوز / مدت باقی ماندن منیزیم در بدن به نوع ترکیب مصرفی، میزان جذب، ذخایر بدن و عملکرد کلیه‌ها بستگی دارد. برخی مکمل‌های منیزیم بهتر جذب می‌شوند، اما مصرف دوزهای بالا، به‌ویژه در افراد مبتلا به بیماری‌های کلیوی، می‌تواند خطر عوارض و مسمومیت را افزایش دهد.
مدت‌زمان باقی ماندن منیزیم در بدن به نوع منیزیم مصرفی، میزان جذب آن، ذخایر فعلی بدن و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد. مکمل‌های منیزیم ممکن است از نظر میزان جذب و تأثیر بر سطح این ماده معدنی در بدن با یکدیگر تفاوت داشته باشند.
نکات کلیدی
منیزیم دریافتی از مکمل‌ها و غذاها در بخش‌های مختلف بدن باقی می‌ماند و زمان دفع آن به عوامل متعددی بستگی دارد.
برخی ترکیبات منیزیم، مانند سیترات و گلیسینات، معمولاً بهتر از اکسید منیزیم جذب می‌شوند.
بعضی بیماری‌ها و داروها می‌توانند جذب یا حفظ منیزیم در بدن را تغییر دهند.
منیزیم چه مدت در بدن باقی می‌ماند؟
نیمه‌عمر منیزیم حدود ۸ تا ۹ ساعت عنوان شده است؛ به این معنا که پس از این مدت، حدود نیمی از مقدار مورد اشاره باقی می‌ماند. پس از ۸ تا ۹ ساعت دیگر، نیمی از مقدار باقی‌مانده، یعنی حدود یک‌چهارم مقدار اولیه، باقی خواهد ماند. این روند به‌صورت تدریجی ادامه پیدا می‌کند.
با این حال، نباید این الگو را به معنای دفع کامل منیزیم از بدن طی یک یا دو روز در نظر گرفت. بدن منیزیم را به‌صورت یک‌باره دفع نمی‌کند و بخشی از آن در استخوان‌ها و عضلات ذخیره می‌شود. این ذخایر، بسته به نیاز بدن و سرعت مصرف منیزیم، ممکن است هفته‌ها یا حتی ماه‌ها باقی بمانند.
بنابراین، زمان باقی ماندن منیزیم در بدن به شکل مصرف آن و نحوه توزیع و تنظیم این ماده معدنی بستگی دارد.
چه عواملی بر مدت باقی ماندن منیزیم در بدن تأثیر می‌گذارند؟
۱. نوع منیزیم مصرفی
مکمل‌های منیزیم در ترکیبات مختلفی عرضه می‌شوند که بدن هرکدام را با میزان متفاوتی جذب می‌کند. برخی از انواع رایج عبارت‌اند از:
منیزیم سیترات
منیزیم گلیسینات
منیزیم آسپارتات
منیزیم لاکتات
منیزیم اکسید
منیزیم سولفات
ترکیباتی مانند سیترات، گلیسینات، آسپارتات و لاکتات معمولاً جذب بهتری نسبت به اکسید منیزیم دارند. این تفاوت می‌تواند بر میزان افزایش منیزیم در بدن تأثیر بگذارد.
در مقابل، اکسید منیزیم معمولاً جذب کمتری دارد و ممکن است افزایش کمتری در سطح منیزیم بدن ایجاد کند. با این حال، میزان جذب به شرایط فرد و ویژگی‌های هر فرآورده نیز بستگی دارد.
علاوه بر مکمل‌ها، مصرف انواع مواد غذایی غنی از منیزیم می‌تواند به تأمین نیاز روزانه بدن کمک کند.
۲. مقدار مکمل مصرفی
مقدار منیزیم مصرف‌شده نیز بر میزان جذب آن تأثیر می‌گذارد. برای مثال، افزایش دوز برخی ترکیبات، از جمله منیزیم سیترات، ممکن است میزان جذب را افزایش دهد؛ اما این موضوع به معنای آن نیست که مصرف دوزهای بالاتر همیشه مفیدتر یا ایمن‌تر است.
مکمل‌های منیزیم معمولاً در مقادیر ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم یا بیشتر عرضه می‌شوند و در بسیاری از موارد روزانه یک بار مصرف می‌شوند.
مقدار توصیه‌شده دریافت روزانه منیزیم برای بزرگسالان به شرح زیر است:
مردان: ۴۰۰ تا ۴۲۰ میلی‌گرم در روز
زنان: ۳۱۰ تا ۳۲۰ میلی‌گرم در روز
این مقادیر مربوط به مجموع منیزیم دریافتی از غذا و مکمل‌هاست، نه مقدار مکملی که همه افراد باید مصرف کنند. نیاز واقعی هر فرد به سن، وضعیت سلامت و شرایط فیزیولوژیک او بستگی دارد.
۳. سطح فعلی منیزیم بدن
اگر سطح منیزیم بدن پایین باشد، کلیه‌ها معمولاً برای حفظ این ماده معدنی، دفع آن را کاهش می‌دهند. در مقابل، هنگامی که بدن منیزیم کافی دریافت کرده باشد، بخش اضافی آن معمولاً از طریق ادرار دفع می‌شود.
بدن با تنظیم جذب و دفع منیزیم تلاش می‌کند تعادل این ماده معدنی را حفظ کند. داشتن رژیم غذایی متنوع و مصرف مواد غذایی غنی از منیزیم می‌تواند به تأمین نیاز بدن کمک کند.
۴. بیماری‌ها و داروهای مصرفی
برخی بیماری‌ها ممکن است جذب منیزیم را کاهش دهند یا باعث افزایش دفع آن شوند. از جمله:
اسهال مزمن یا اختلالات سوءجذب
بیماری‌های کلیوی
دیابت و برخی اختلالات غدد درون‌ریز
برخی داروها نیز می‌توانند بر جذب یا سطح منیزیم بدن تأثیر بگذارند؛ از جمله:
داروهای ادرارآور
مهارکننده‌های پمپ پروتون (PPI) که برای کاهش اسید معده استفاده می‌شوند
برخی آنتی‌بیوتیک‌هان
داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی
به همین دلیل، افرادی که این بیماری‌ها را دارند یا داروهای یادشده را مصرف می‌کنند، ممکن است به بررسی دقیق‌تری از وضعیت منیزیم بدن خود نیاز داشته باشند.
منیزیم ممکن است در بدن تجمع پیدا کند؟
دریافت بیش از حد منیزیم از طریق غذا در افراد سالم معمولاً نادر است و به‌ندرت مشکل جدی ایجاد می‌کند. با این حال، مصرف دوزهای بالای مکمل‌های منیزیم می‌تواند عوارضی مانند اسهال، تهوع و گرفتگی شکم به همراه داشته باشد.
در موارد نادر، مصرف مقادیر بسیار زیاد منیزیم در طول زمان می‌تواند به مسمومیت منیزیم منجر شود. این خطر به‌ویژه در افرادی که عملکرد کلیه‌هایشان مختل است اهمیت دارد؛ زیرا کلیه‌ها نقش مهمی در دفع منیزیم اضافی دارند.
پیش از شروع مصرف مکمل منیزیم، به‌خصوص در صورت استفاده از داروهای فشار خون، آنتی‌بیوتیک‌ها، بیس‌فسفونات‌ها، داروهای ادرارآور یا مهارکننده‌های پمپ پروتون، بهتر است با پزشک یا داروساز مشورت کنید. منیزیم ممکن است جذب برخی داروها را مختل کند و در بعضی شرایط به تنظیم زمان مصرف نیاز باشد.